#Φάκελος_Δικαιώματα: Ποιοι δικαιούνται να αποφασίζουν για τα σώματά μας;

/των Γεωργία Γρηγορίου-Κουτσογιάννη, Άρτεμις Παπατσεχιλίδου

Όταν στην αρχή της χρονιάς, εκείνο το πρωινό της 13ης Ιανουαρίου ήρθε η είδηση ότι στις στάσεις του Μετρό της Αθήνας υπήρχαν αφίσες που καλούσαν σε απαγόρευση των αμβλώσεων, το ελληνικό φεμινιστικό κίνημα ένιωσε ένα «σφίξιμο» στο στομάχι. Γιατί ξανάρχονται τέτοιες συντηρητικές φωνές στο προσκήνιο; Είναι κάποιοι γραφικοί με λεφτά που μπορούν να πληρώσουν για τη διαφήμιση ή είναι ένα οργανωμένο σχέδιο της κυβέρνησης να «στρώσει» τον δρόμο για την επιστροφή στον Μεσαίωνα;

Το γεγονός είχε προκαλέσει πολλές αντιδράσεις. Η διοίκηση του Μετρό δήλωσε ότι δεν γνώριζε για το περιεχόμενο των αφισών και το ζήτημα δεν ξαναζητήθηκε σε δημόσιο επίπεδο. Αν και στην Ιρλανδία είχε ψηφιστεί το 2018 νομοθεσία για την κατάργηση της απαγόρευσης των αμβλώσεων, είδηση που μας έκανε να χαρούμε και να πάρουμε ανάσα γνωρίζοντας ότι κανένας δεν θα έχει πλέον σε αυτήν την ευρωπαϊκή χώρα τη θεσμική εξουσία να επιβάλλει τι θα κάνουμε με τα σώματά μας, σε μία άλλη ευρωπαϊκή χώρα και συγκεκριμένα στην Πολωνία ψηφίστηκε πριν από μία εβδομάδα νομοθεσία για την απαγόρευση των αμβλώσεων.

Οι Πολωνές αδερφές μας χάνουν το δικαίωμα στην άμβλωση! Οι εξαιρέσεις που αφορούν περιπτώσεις βιασμού, αιμομιξίας ή κινδύνου για την ζωή της γυναίκας, αν και ισχύουν στη μεγαλύτερη επικράτεια του πλανήτη, όπως και στην Πολωνία, είναι οι ελάχιστες δυνατές. Πως είναι δυνατόν μία αναπτυγμένη, σύμφωνα με τους οικονομικούς δείκτες, χώρα να περιορίζει τα δικαιώματα των μισών πολιτών της; Το συντηρητικό κόμμα που είναι στην κυβέρνηση δεν έδρασε μόνο του, αλλά είχε την οικονομική και κοινωνική υποστήριξη της Καθολικής Εκκλησίας.

Πολωνία / Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές ενάντια στην απαγόρευση των αμβλώσεων

Η προπαγάνδα υπέρ των αμβλώσεων στηρίχθηκε σε ψέματα και επιστημονικές ανακρίβειες σχετικά με την ανάπτυξη του εμβρύου. Αν και οι νομοθέτες δείχνουν έντονο ζήλο για το παιδί που κουβαλάει η γυναίκα στην κοιλιά της, δεν φαίνεται να τους απασχολεί αυτό που κουβαλάει στο μυαλό και την ψυχή της. Δεν τους ενδιαφέρει το γεμάτο ανασφάλεια μέλλον της ίδιας της μητέρας, η φτωχοποίηση της ζωής του παιδιού της, η παραμέριση των προσωπικών της στόχων και η αβέβαιη θέση της στο σκληρό εργασιακό περιβάλλον ως γυναίκα και ως μητέρα.

Δεν είμαστε ενάντια στις γέννες, όπως μας κατηγορούν οι υπέρμαχοι των αμβλώσεων σε πολιτικό και θρησκευτικό επίπεδο οι οποίοι φανατίζουν τους ψηφοφόρους τους και το ποίμνιό τους αντίστοιχα. Ο ερχομός ενός νέου μέλους στην κοινωνία είναι πάντα αιτία γιορτής και γεγονός που μας ενώνει με στόχο να διεκδικήσουμε το μέλλον που ονειρευόμαστε. Η χαρά και η αγάπη μας πλημμυρίζει, όταν μαθαίνουμε για τον ερχομό ενός νέου ανθρώπου στον περίγυρό μας. Βέβαια είναι λογικό η μέλλουσα μητέρα να φοβάται για τις ριζικές αλλαγές που θα ζήσει.

Το κράτος λοιπόν οφείλει να διασφαλίσει τις ζωές των παιδιών που πρόκειται να γεννηθούν και τις ζωές των μητέρων που ήδη αγωνίζονται για να επιβιώσουν. Αυτήν τη στιγμή η μόνη βοήθεια που δέχονται οι άνεργες, άπορες, καθώς και οι μητέρες πρόσφυγες προέρχεται από κοινωνικές δομές και κάποιους κληρικούς. Ωστόσο, αυτή η αλληλεγγύη δεν παρέχει δίχτυ προστασίας στις ευάλωτες κοινωνικά μητέρες. Το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα πολεμά με όλα του τα «όπλα» αυτήν την προσπάθεια.

Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις που η γυναίκα δεν είναι έτοιμη ή δεν θέλει να γίνει μητέρα. Είτε γιατί δεν έχει τελειώσει τις σπουδές της είτε γιατί δεν επιθυμεί κανέναν δεσμό με τον σύντροφό της είτε γιατί οι στόχοι της είναι διαφορετικοί από τα κυρίαρχα πρότυπα είτε γιατί φοβάται ότι το παιδί της θα καταλήξει σε ίδρυμα είτε είτε είτε… Η καθεμιά μας έχει τους λόγους της και θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να συζητήσει για αυτούς με εκπαιδευμένο προσωπικό στόχος του οποίου θα είναι να συμβάλλει στην ευημερία της γυναίκας.

Αν η απόφαση που πάρει μία γυναίκα είναι η άμβλωση, τότε θα πρέπει και η απόφασή της να εφαρμοστεί με ασφάλεια και με νόμιμο τρόπο. Ειδικότερα, να υπάρξει δημόσια δαπάνη και εξειδικευμένο προσωπικό. Η απαγόρευση των νόμιμων αμβλώσεων δεν σημαίνει ότι σταματάνε οι αμβλώσεις. Αντίθετα, οι αμβλώσεις θα συνεχίσουν να συμβαίνουν και μάλιστα θα βαρύνουν κάθε γυναίκα με το άγχος της παρανομίας και με τον κίνδυνο των ανεπανόρθωτων βλαβών για το σώμα της. Οι άνθρωποι που θα κάνουν την επέμβαση -μακάρι να είναι χειρουργοί- παρανομούν γιατί ο ιατρικός τους όρκος δεν τους επιτρέπει παρά να κάνουν αυτό για το οποίο έχουν σπουδάσει. Όμως, δεν είναι και λίγες οι περιπτώσεις επιτήδειων «χασάπηδων» με τραγικά αποτελέσματα οι οποίοι δεν τιμωρούνται εξαιτίας της απουσίας νομικού πλαισίου.

Αφήστε μας λοιπόν να ανασάνουμε. Μην διανοηθείτε να απειλήσετε το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των σωμάτων μας. Έχουν περάσει ανεπιστρεπτί οι εποχές που σας ανήκαν. Πάντα θα αποφασίζουμε το καλύτερο για εμάς και θα το διεκδικούμε, όταν χρειαστεί.

Συνεχίζουμε να οραματιζόμαστε ένα καλύτερο πλαίσιο νομοθεσίας για δημόσιες και ασφαλείς εκτρώσεις. Για Δημόσια Υγεία.

 

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο