#Σαν_Σήμερα: Η πιο μεγάλη νύχτα του Μάη του ‘68

Για τον Μάη του ’68 που ριζοσπαστικοποίησε μια ολόκληρη γενιά ξεκινώντας απ’ τη Γαλλία και φτάνοντας σ’ όλο τον κόσμο τη σύγκρουση του νέου και του παλαιού, του συντηρητικού και του προοδευτικού, της εκμετάλλευσης και της ελευθερίας. Εξέφρασε απόλυτα την “ψυχροπολεμική απογοήτευση για την υποβάθμιση του ανθρώπου στον σοβιετικό κόσμο και την παλινόρθωση του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στον δυτικό κόσμο”.
Ο γαλλικός Μάης χαρακτηρίζεται ως “η μητέρα όλων των κινημάτων” καθώς εκ τότε γοητεύει -δικαίως- κάθε νέα γενιά.

Από τα μέσα Μαρτίου ο αναβρασμός στη Γαλλία έχει αρχίσει να γίνεται διακριτός. Σημειώνεται πληθώρα απεργιών και καταλήψεων από εργάτες και σπουδαστές που εναντιώνονταν σε διοικήσεις, αφεντικά και κατεστημένα, συμπαρασύροντας όμως ένα ποικιλόμορφο σύνολο ανθρώπων στο πλευρό τους, δίδοντας έτσι στην εκείνη εξέγερση αδιαμφισβήτητα παλλαϊκό χαρακτήρα. Μπορεί η πολιτική έκβαση της εξέγερσης να χαρακτηρίστηκε ως αποτυχία, αλλά ο Μάης του 1968 εγκαθίδρυσε εκ τότε την αναγκαιότητα των ριζικών κοινωνικών αλλαγών και την αμφισβήτηση και ανατροπή των καταπιεστικών δεδομένων. Ο δρόμος για τη διεκδίκηση της ανθρώπινης ελευθερίας είχε ανοίξει.

Δύο μήνες αργότερα του πρώτου κινήματος του Μαρτίου, η ένταση κλιμακώνεται και στις 3 του ίδιου μήνα σημειώνεται η σύγκρουση φοιτητών με φασίστες κι έπειτα με ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις η οποία διαρκεί για ώρες. Το πρώτο οδόφραγμα είναι γεγονός και η Σορβόννη κλείνει. Τα γεγονότα των υπολοίπων ημερών χαρακτηρίζονται από αλλεπάλληλες συγκρούσεις φοιτητών, εργατών και λοιπών πολιτών με τις δυνάμεις της αστυνομίας, οι οποίες, υπακούοντας στον Σαρλ ντε Γκωλ, επιδίδονται σε σκληρές πρακτικές κατά των εξεγερμένων. Αναίτιες επιθέσεις, προσαγωγές, χημικά και άκρατη βία οδηγούν τους σπουδαστές σε απάντηση: τα οδοφράγματα όλο και πληθαίνουν, όπως και οι τραυματισμοί. Οι διαδηλωτές όλο και αυξάνονται απαιτώντας την άρση των λοκ-αούτ των πανεπιστημίων απ’ τις διοικήσεις των, την απαλλαγή των συλληφθέντων απ’ τις κατηγορίες, την αποχώρηση της αστυνομίας απ’ τα πανεπιστήμια.

Οι εξεγερμένοι έχουν κερδίσει πια την εύνοια τις κοινωνικής πλειοψηφίας και τη νύχτα της 10ης Μαΐου υψώνονται παντού οδοφράγματα στο Καρτιέ Λατέν με τη συμμετοχή μαθητών και αυθόρμητων σπουδαστών να διογκώνει το κίνημα καθιστώντας το όλο και πιο ανησυχητικό για την εξουσία. Τη “Νύχτα των οδοφραγμάτων” οι δυνάμεις καταστολής επιδόθηκαν σε εξέχουσας αγριότητας βία κατά των διαμαρτυρώμενων. Τόσο η κατασταλτική αυτή βία ενάντια στη νέα γενιά όσο και ο ίδιος ο ντε Γκωλ γνώρισαν τεράστια κοινωνική αποδοκιμασία, καθώς τα τεκταινόμενα μεταδίδονταν άμεσα μέσω του ραδιοφώνου. Την 13η του μήνα, πείθονται και οι πιο επιφυλακτικοί της γαλλικής αριστεράς και κηρύττεται γενική απεργία. Παρά την ικανοποίηση κάποιων αιτημάτων των προηγούμενων διαδηλώσεων απ’ τις Αρχές, το πλήθος δεν αποσπάται από την ανάγκη αλλαγής ούτε ξέχνα την κρατική βία και μοιάζει ασταμάτητο.

Καταλαμβάνονται πάμπολλα εργοστάσια και η Σορβόννη. Η Γαλλία παραλύει αφού περίπου δέκα εκατομμύρια εργαζομένων συμμετέχουν στην απεργία με το κομμουνιστικό κόμμα Γαλλίας να ηγείται των απεργιών. Όμως το ΚΚ έχει διάθεση για διαπραγματεύσεις κι όχι για επανάσταση, έτσι η κινητικότητα του φοιτητικού κινήματος γνωρίζει μια παύση, καθώς αυτό παραγκωνίζεται απ’ τους εργάτες. Η παύση αυτή θα κρατούσε μέχρι την 24η Μαΐου.

Σαν σήμερα το 1968 στο Παρίσι συγκεντρώνονται πολλές χιλιάδες νέες και νέοι, σπουδαστές και μη, και μαζί με τα εκατομμύρια εργατών διαμαρτύρονται κατά της αυθαιρεσίας της εξουσίας η οποία είχε απαγορεύσει την είσοδο στη χώρα του γερμανού Ντανιελ Κον Μπεντιτ, που βρέθηκε στη Γερμανία για να μιλήσει για την εξέγερση των φοιτητών στη Γαλλία. Ο Κον Μπεντιτ ήταν μια ηγετική μορφή του φοιτητικού κινήματος στη Γαλλία και μάλιστα ήταν μεταξύ εκείνων που είχαν οδηγηθεί σε πειθαρχικό συμβούλιο λίγο πριν ξεσπάσει η νύχτα των οδοφραγμάτων. Μάλιστα λέγεται πως ο Κον Μπεντίτ οδηγούσε τους φοιτητές στην κατάληψη της Σορβόννης κομπάζοντας ότι «η μεγαλύτερή μου ικανοποίηση είναι που σήμερα βρέθηκα στην κεφαλή μιας διαδήλωσης της οποίας την ουρά ακολουθούσαν τα σταλινικά καθάρματα…» αναφερόμενος στην προσπάθεια καπελώματος του κινήματος απ’ τη γαλλική αριστερά, φανερώνοντας την απόσταση μεταξύ φοιτητών κι εργατών.

Εκείνο το βράδυ ο Ντε Γκωλ προέβη σε νέο διάγγελμα, το οποίο ακολούθησε η βιαιοτερη νύχτα του γαλλικού Μάη: η αστυνομικές δυνάμεις ήταν αποφασισμένες να συνθλίψουν τους διαδηλωτές, να τρομοκρατήσουν τη μεγάλη κοινωνική μερίδα που τους στήριζε, ανεξαρτήτως τάξεως. Η σύγκρουση κλιμακώθηκε με τη μεγαλύτερη ως τότε αγριότητα. Η κυβέρνηση διέκοψε τη μετάδοση των γεγονότων “κόβοντας” τις ραδιοφωνικές γραμμές, η αστυνομία άνοιξε πυρ προς τους διαδηλωτές κι οι τελευταίοι απάντησαν με βανδαλισμούς και πυρπολήσεις. Στις 24 Μαΐου οι φοιτητές βάζουν φωτιά στο χρηματιστήριο. Ένας νέος κι ένας αστυνομικός τραυματίζονται θανάσιμα.

Στις 30 Μαΐου ο Ντε Γκωλ γνωστοποίησε με νέο του διάγγελμα πως το εξεγερμένο πλήθος επρόκειτο να δεχθεί μαζική επίθεση από τα σώματα ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας. Το σχεδόν άοπλο πλήθος νέων δεν θα μπορούσε ποτέ να αντιμετωπίσει τον στρατό ώστε να καταλάβει την εξουσία και τα αριστερά κόμματα δεν είχαν τέτοιες διαθέσεις.

Στις 23 Ιουνίου έχουν οριστεί εκλογές. Παρά τη μικρή εκτόνωση και τις ειρηνικές διαμαρτυρίες, οι βιαιοπραγίες της αστυνομίας συνεχίζονται, σημειώνοντας θανάτους διαδηλωτών. Ο Ντε Γκωλ θέτει πολλές αριστερές οργανώσεις εκτός νόμου, απαγορεύει τις διαδηλώσεις ενώ χαρίζει αμνηστία σε φυλακισμένους ακροδεξιούς πραξικοπηματίες προκειμένου να εξασφαλίσει την εύνοια του στρατού και τη δεξιά συσπείρωση εναντίον της αριστεράς. Η νίκη του Ντε Γκωλ στις εκλογές είναι θριαμβευτική ενώ η πολιτική αποτυχία του κινήματος σπαρακτική. Ο Μάης του ’68 όμως δεν έμελλε να κριθεί από εκείνο το εκλογικό αποτέλεσμα.

Τα συνθήματα, τα κείμενα, τα αιτήματα που πυροδότησαν και πλαισίωσαν τις μαζικές διαμαρτυρίες ανέδειξαν την ανάγκη για παμπολλες ατομικές ελευθερίες, για τη σεξουαλική απελευθέρωση, την ισότητα των φύλων, την απελευθέρωση απ’ την αλλοτρίωση, την ανατροπή κάθε διάχυτης καταπίεσης. Ο Μάης του ’68 έφερε στο προσκήνιο τη γενικευμένη σύγκρουση του παλαιού και του νέου, όπως κι αυτή της ηγεσίας της γαλλικής Αριστεράς με το κίνημα. Επηρέασε, επίσης, μεγάλους θεωρητικούς, όπως ο Φουκώ κι ο Ντεριντά, ανέδειξε το αντιπολεμικό κίνημα, αλλά και ηγετικές προσωπικότητες όπως του Φιντέλ Κάστρο και του Μάο, καθώς μαζί με τους εξεγερμένους βρίσκονταν στο δρόμο οι ιδέες τους κι η φιλοσοφία. Το κίνημα της αμφισβήτησης δε θα μπορούσε να μην αποτυπωθεί κι απ’ τον καλλιτεχνικό κόσμο της εποχής, με κύριους εκφραστές της αυτής αμφισβήτησης τους Τζίμι Χέντριξ, Μπομπ Ντίλαν και Τζάνις Τζόπλιν. Τα αιτήματα των νέων και της εργατικής τάξης, άγγιξαν τους λαούς του κόσμου.

Η Ελλάδα εκείνο το διάστημα βρισκόταν στο γύψο. Η χώρα διένυε ήδη τον τέταρτο χρόνο της στρατιωτικής χούντας, αλλά οι ιδέες μπορούσαν να διαπεράσουν τα σύνορα, τις απαγορεύσεις και τον ολοκληρωτισμό, ώσπου φτάσαμε κι εμείς στη δική μας Σορβόννη και στον δικό μας Μάη: στη Νομική και το Νοέμβρη.

#san_simeraΓια τον Μάη του '68 που ριζοσπαστικοποίησε μια ολόκληρη γενιά ξεκινώντας απ' τη Γαλλία και φτάνοντας σ' όλο τον κόσμο τη σύγκρουση του νέου και του παλαιού, του συντηρητικού και του προοδευτικού, της εκμετάλλευσης και της ελευθερίας. Εξέφρασε απόλυτα την "ψυχροπολεμική απογοήτευση για την υποβάθμιση του ανθρώπου στον σοβιετικό κόσμο και την παλινόρθωση του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στον δυτικό κόσμο".Ο γαλλικός Μάης χαρακτηρίζεται ως "η μητέρα όλων των κινημάτων" καθώς εκ τότε γοητεύει -δικαίως- κάθε νέα γενιά.Από τα μέσα Μαρτίου ο αναβρασμός στη Γαλλία έχει αρχίσει να γίνεται διακριτός. Σημειώνεται πληθώρα απεργιών και καταλήψεων από εργάτες και σπουδαστές που εναντιώνονταν σε διοικήσεις, αφεντικά και κατεστημένα, συμπαρασύροντας όμως ένα ποικιλόμορφο σύνολο ανθρώπων στο πλευρό τους, δίδοντας έτσι στην εκείνη εξέγερση αδιαμφισβήτητα παλλαϊκό χαρακτήρα. Μπορεί η πολιτική έκβαση της εξέγερσης να χαρακτηρίστηκε ως αποτυχία, αλλά ο Μάης του 1968 εγκαθίδρυσε εκ τότε την αναγκαιότητα των ριζικών κοινωνικών αλλαγών και την αμφισβήτηση και ανατροπή των καταπιεστικών δεδομένων. Ο δρόμος για τη διεκδίκηση της ανθρώπινης ελευθερίας είχε ανοίξει. Δύο μήνες αργότερα του πρώτου κινήματος του Μαρτίου, η ένταση κλιμακώνεται και στις 3 του ίδιου μήνα σημειώνεται η σύγκρουση φοιτητών με φασίστες κι έπειτα με ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις η οποία διαρκεί για ώρες. Το πρώτο οδόφραγμα είναι γεγονός και η Σορβόννη κλείνει. Τα γεγονότα των υπολοίπων ημερών χαρακτηρίζονται από αλλεπάλληλες συγκρούσεις φοιτητών, εργατών και λοιπών πολιτών με τις δυνάμεις της αστυνομίας, οι οποίες, υπακούοντας στον Σαρλ ντε Γκωλ, επιδίδονται σε σκληρές πρακτικές κατά των εξεγερμένων. Αναίτιες επιθέσεις, προσαγωγές, χημικά και άκρατη βία οδηγούν τους σπουδαστές σε απάντηση: τα οδοφράγματα όλο και πληθαίνουν, όπως και οι τραυματισμοί. Οι διαδηλωτές όλο και αυξάνονται απαιτώντας την άρση των λοκ-αούτ των πανεπιστημίων απ' τις διοικήσεις των, την απαλλαγή των συλληφθέντων απ' τις κατηγορίες, την αποχώρηση της αστυνομίας απ' τα πανεπιστήμια.Οι εξεγερμένοι έχουν κερδίσει πια την εύνοια τις κοινωνικής πλειοψηφίας και τη νύχτα της 10ης Μαΐου υψώνονται παντού οδοφράγματα στο Καρτιέ Λατέν με τη συμμετοχή μαθητών και αυθόρμητων σπουδαστών να διογκώνει το κίνημα καθιστώντας το όλο και πιο ανησυχητικό για την εξουσία. Τη "Νύχτα των οδοφραγμάτων" οι δυνάμεις καταστολής επιδόθηκαν σε εξέχουσας αγριότητας βία κατά των διαμαρτυρώμενων. Τόσο η κατασταλτική αυτή βία ενάντια στη νέα γενιά όσο και ο ίδιος ο ντε Γκωλ γνώρισαν τεράστια κοινωνική αποδοκιμασία, καθώς τα τεκταινόμενα μεταδίδονταν άμεσα μέσω του ραδιοφώνου. Την 13η του μήνα, πείθονται και οι πιο επιφυλακτικοί της γαλλικής αριστεράς και κηρύττεται γενική απεργία. Παρά την ικανοποίηση κάποιων αιτημάτων των προηγούμενων διαδηλώσεων απ' τις Αρχές, το πλήθος δεν αποσπάται από την ανάγκη αλλαγής ούτε ξέχνα την κρατική βία και μοιάζει ασταμάτητο. Καταλαμβάνονται πάμπολλα εργοστάσια και η Σορβόννη. Η Γαλλία παραλύει αφού περίπου δέκα εκατομμύρια εργαζομένων συμμετέχουν στην απεργία με το κομμουνιστικό κόμμα Γαλλίας να ηγείται των απεργιών. Όμως το ΚΚ έχει διάθεση για διαπραγματεύσεις κι όχι για επανάσταση, έτσι η κινητικότητα του φοιτητικού κινήματος γνωρίζει μια παύση, καθώς αυτό παραγκωνίζεται απ' τους εργάτες. Η παύση αυτή θα κρατούσε μέχρι την 24η Μαΐου.Σαν σήμερα το 1968 στο Παρίσι συγκεντρώνονται πολλές χιλιάδες νέες και νέοι, σπουδαστές και μη, και μαζί με τα εκατομμύρια εργατών διαμαρτύρονται κατά της αυθαιρεσίας της εξουσίας η οποία είχε απαγορεύσει την είσοδο στη χώρα του γερμανού Ντανιελ Κον Μπεντιτ, που βρέθηκε στη Γερμανία για να μιλήσει για την εξέγερση των φοιτητών στη Γαλλία. Ο Κον Μπεντιτ ήταν μια ηγετική μορφή του φοιτητικού κινήματος στη Γαλλία και μάλιστα ήταν μεταξύ εκείνων που είχαν οδηγηθεί σε πειθαρχικό συμβούλιο λίγο πριν ξεσπάσει η νύχτα των οδοφραγμάτων. Μάλιστα λέγεται πως ο Κον Μπεντίτ οδηγούσε τους φοιτητές στην κατάληψη της Σορβόννης κομπάζοντας ότι «η μεγαλύτερή μου ικανοποίηση είναι που σήμερα βρέθηκα στην κεφαλή μιας διαδήλωσης της οποίας την ουρά ακολουθούσαν τα σταλινικά καθάρματα…» αναφερόμενος στην προσπάθεια καπελώματος του κινήματος απ' τη γαλλική αριστερά, φανερώνοντας την απόσταση μεταξύ φοιτητών κι εργατών.Εκείνο το βράδυ ο Ντε Γκωλ προέβη σε νέο διάγγελμα, το οποίο ακολούθησε η βιαιοτερη νύχτα του γαλλικού Μάη: η αστυνομικές δυνάμεις ήταν αποφασισμένες να συνθλίψουν τους διαδηλωτές, να τρομοκρατήσουν τη μεγάλη κοινωνική μερίδα που τους στήριζε, ανεξαρτήτως τάξεως. Η σύγκρουση κλιμακώθηκε με τη μεγαλύτερη ως τότε αγριότητα. Η κυβέρνηση διέκοψε τη μετάδοση των γεγονότων "κόβοντας" τις ραδιοφωνικές γραμμές, η αστυνομία άνοιξε πυρ προς τους διαδηλωτές κι οι τελευταίοι απάντησαν με βανδαλισμούς και πυρπολήσεις. Στις 24 Μαΐου οι φοιτητές βάζουν φωτιά στο χρηματιστήριο. Ένας νέος κι ένας αστυνομικός τραυματίζονται θανάσιμα.Στις 30 Μαΐου ο Ντε Γκωλ γνωστοποίησε με νέο του διάγγελμα πως το εξεγερμένο πλήθος επρόκειτο να δεχθεί μαζική επίθεση από τα σώματα ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας. Το σχεδόν άοπλο πλήθος νέων δεν θα μπορούσε ποτέ να αντιμετωπίσει τον στρατό ώστε να καταλάβει την εξουσία και τα αριστερά κόμματα δεν είχαν τέτοιες διαθέσεις.Στις 23 Ιουνίου έχουν οριστεί εκλογές. Παρά τη μικρή εκτόνωση και τις ειρηνικές διαμαρτυρίες, οι βιαιοπραγίες της αστυνομίας συνεχίζονται, σημειώνοντας θανάτους διαδηλωτών. Ο Ντε Γκωλ θέτει πολλές αριστερές οργανώσεις εκτός νόμου, απαγορεύει τις διαδηλώσεις ενώ χαρίζει αμνηστία σε φυλακισμένους ακροδεξιούς πραξικοπηματίες προκειμένου να εξασφαλίσει την εύνοια του στρατού και τη δεξιά συσπείρωση εναντίον της αριστεράς. Η νίκη του Ντε Γκωλ στις εκλογές είναι θριαμβευτική ενώ η πολιτική αποτυχία του κινήματος σπαρακτική. Ο Μάης του '68 όμως δεν έμελλε να κριθεί από εκείνο το εκλογικό αποτέλεσμα.Τα συνθήματα, τα κείμενα, τα αιτήματα που πυροδότησαν και πλαισίωσαν τις μαζικές διαμαρτυρίες ανέδειξαν την ανάγκη για παμπολλες ατομικές ελευθερίες, για τη σεξουαλική απελευθέρωση, την ισότητα των φύλων, την απελευθέρωση απ' την αλλοτρίωση, την ανατροπή κάθε διάχυτης καταπίεσης. Ο Μάης του '68 έφερε στο προσκήνιο τη γενικευμένη σύγκρουση του παλαιού και του νέου, όπως κι αυτή της ηγεσίας της γαλλικής Αριστεράς με το κίνημα. Επηρέασε, επίσης, μεγάλους θεωρητικούς, όπως ο Φουκώ κι ο Ντεριντά, ανέδειξε το αντιπολεμικό κίνημα, αλλά και ηγετικές προσωπικότητες όπως του Φιντέλ Κάστρο και του Μάο, καθώς μαζί με τους εξεγερμένους βρίσκονταν στο δρόμο οι ιδέες τους κι η φιλοσοφία. Το κίνημα της αμφισβήτησης δε θα μπορούσε να μην αποτυπωθεί κι απ' τον καλλιτεχνικό κόσμο της εποχής, με κύριους εκφραστές της αυτής αμφισβήτησης τους Τζίμι Χέντριξ, Μπομπ Ντίλαν και Τζάνις Τζόπλιν. Τα αιτήματα των νέων και της εργατικής τάξης, άγγιξαν τους λαούς του κόσμου. Η Ελλάδα εκείνο το διάστημα βρισκόταν στο γύψο. Η χώρα διένυε ήδη τον τέταρτο χρόνο της στρατιωτικής χούντας, αλλά οι ιδέες μπορούσαν να διαπεράσουν τα σύνορα, τις απαγορεύσεις και τον ολοκληρωτισμό, ώσπου φτάσαμε κι εμείς στη δική μας Σορβόννη και στον δικό μας Μάη: στη Νομική και το Νοέμβρη.Συνθήματα του γαλλικού Μάη:"Camarades, si tout le peuple faisait comme nous…""Σύντροφοι, αν όλος ο λαός έκανε σαν και μας…""Laissez-nous vivre""Αφήστε μας να ζήσουμε""Comment penser librement à l’ombre d’une chapelle?""Πώς να σκεφτούμε ελεύθερα κάτω από ένα παρεκκλήσι;""Εργαζόμενε: Είσαι 25 χρονών αλλά το συνδικάτο σου είναι του προηγούμενου αιώνα.""Η φαντασία στην εξουσία""Είναι μόνο μια αρχή, ο αγώνας συνεχίζεται"…ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΑχώρος πολιτικής, πολιτισμού & αλληλεγγύης.

Gepostet von Ετεροτοπία / Eterotopia am Sonntag, 24. Mai 2020

Συνθήματα του γαλλικού Μάη:

“Camarades, si tout le peuple faisait comme nous…”
“Σύντροφοι, αν όλος ο λαός έκανε σαν και μας…”

“Laissez-nous vivre”
“Αφήστε μας να ζήσουμε”

“Comment penser librement à l’ombre d’une chapelle?”
“Πώς να σκεφτούμε ελεύθερα κάτω από ένα παρεκκλήσι;”

“Εργαζόμενε: Είσαι 25 χρονών αλλά το συνδικάτο σου είναι του προηγούμενου αιώνα.”

“Η φαντασία στην εξουσία”
“Είναι μόνο μια αρχή, ο αγώνας συνεχίζεται”…

ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΑ
χώρος πολιτικής, πολιτισμού & αλληλεγγύης.

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο