της Λένας Μουρτασάγα
2 χρόνια μετά το ομοφοβικό έγκλημα, το έγκλημα περιθωριοποίησης, το έγκλημα της κατακραυγής της σεξουαλικότητας, των δικαιωμάτων. 2 χρόνια μετά το μεσημέρι της 21ης Σεπτεμβρίου του 2018 και του μέχρι θανάτου απροκάλυπτου λιντσαρίσματος του 33χρονου ακτιβιστή Ζακ Κωστόπουλου.
«Αυτοτραυματίστηκε», είπαν, «κι έχασε τη ζωή του όταν προσπάθησε να ληστέψει κοσμηματοπωλείο».
Ενώ αιμορραγεί, ημιθανής, δεμένος με χειροπέδες δέχεται χτυπήματα και κλωτσιές για να μας πει ο Πάκος και ο Μπαλάσκας πως «οι άνθρωποι αυτοί (σ.σ. μπάτσοι) έπρεπε μέσα σε δευτερόλεπτα να κάνουν τη δουλειά τους. Εκείνη την ώρα πρέπει να προστατεύσουν τη ζωή τους» και πως «αυτή είναι η τακτική και σε όποιον αρέσει».
Από την πρώτη στιγμή, ΕΛ.ΑΣ. και συστημικά ΜΜΕ προωθούσαν την εικόνα ενός ληστή, τοξικομανή, ομοφυλόφιλου, οροθετικού με μαχαίρι. Ενός επικίνδυνου φρικιού που του άξιζε να σκοτωθεί, όπως είδαμε στη δημοσκόπηση της Στεφανίδου. Βεβήλωναν τη μνήμη του νεκρού, υιοθετώντας τις δικαιολογίες των κατηγορούμενων, χωρίς να ανασκευάσουν όταν άρχισαν να καταρρίπτονται ένα προς ένα τα επιχειρήματά τους: Ο ισχυρισμός ότι ο Ζακ μπήκε να κλέψει στηρίζεται μόνο στην κατάθεση του κοσμηματοπώλη, και δεν αποδεικνύεται μέχρι στιγμής από κανένα στοιχείο. Η νεκτροτομική εξέταση έδειξε ότι ήταν καθαρός τοξικολογικά, καθώς και πως ο θάνατος προήλθε από πολλαπλά τραύματα και stress. Το μοναδικό αποτύπωμα του Ζακ στο μαχαίρι ήταν το αίμα του.
Κι αυτό που μας εξόργισε και μας εξοργίζει και πρέπει να μας εξοργίζει είναι η ωμή βία που ασκήθηκε από κυρ Παντελίδες και αστυνομικούς που «έκαναν το καθήκον τους», ενώ οι πολίτες κοιτούσαν σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Το πώς αντιμετωπίζουμε τον φασισμό ως κοινωνία είναι το ερώτημα σε ένα ασφυκτικό αντιδημοκρατικό πλαίσιο, με απόλυτα ελεγχόμενα ΜΜΕ, με την πολιτική ηγεμονία της δεξιάς, με την αναβίωση του εθνικισμού σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, και οι πιθανότητες για να έχουμε αντίστοιχες νίκες, όπως της 7ης Οκτώβριου, είναι περιορισμένες.
Το οριστικό τέλος για την εγκληματική ναζιστική συμμορία, είναι γεγονός. Όμως, ο “χρυσαυγητισμός” συνεχίζει να κυκλοφορεί ελεύθερος. Τελειώσαμε με την εγκληματική συμμορία, αλλά δεν τελειώσαμε με τις αντιλήψεις, τις πρακτικές τις αποκρουστικές και απάνθρωπες ιδέες τους, που ενίοτε γίνονται αποτρόπαιες πράξεις. Γιατί όσο και να μην το θέλουμε υπάρχουν ακόμη περί τις 500.000 ανθρώπων που είναι πολύ πιθανόν να είναι ακόλουθοι, συνάδελφοι, γείτονες, καταστηματάρχες και εργαζόμενοι που συναντούμε καθημερινά, οι οποίοι αντιλαμβάνονται τον κόσμο με έναν δικό τους τρόπο, με έναν τρόπο που εξυμνεί τη μισαλλοδοξία, με έναν τρόπο που δε χωράει στη δική μας πραγματικότητα και ιδέες.
Εδώ πλέον δοκιμαζόμαστε, στο επίπεδο των ιδεών. Σε ένα διαρκή αγώνα ενάντια στο φασισμό, το ρατσισμό, την ξενοφοβία, την ομοφοβία, την τρανσφοβία, τις πολλαπλές διακρίσεις, στο σεξιστικό λόγο, στις υποτιμητικές διακρίσεις ενάντια στους ανάπηρους, τους ρομά, σε κάθε ομάδα κοινωνική που δε μοιάζει να χωρά στην καθημερινότητα τους.
Ο αγώνας υπέρ των καθολικών δικαιωμάτων είναι δική μας δουλειά, δουλειά του αντιφασιστικού και αντιρατσιστικού κινήματος. Του κοινωνικού κινήματος. Για να ηττηθούν σε επίπεδο ιδεών καθολικά και να ξεχαστούν από την ίδια την κοινωνία. Για να ανοίξει ο δρόμος για την κοινωνική απελευθέρωση. Για να συνεχίσουμε εμείς και να μπορέσουν τα νέα παιδιά χωρίς δηλώσεις φρονημάτων να γίνουν ελεύθεροι άνθρωποι και ελεύθερα σκεπτόμενοι πολίτες με δική τους βούληση χωρίς μπατσοκρατία έξω από τα σχολεία τους.
Ορκιζόμαστε στη μνήμη του Ζακ Κωστόπουλου και όλων των θυμάτων των εγκληματιών και φασιστικών συμμοριών, είτε αυτοί έχουν όνομα πολιτικό είτε είναι απλοί αμέτοχοι και αμήχανοι πολίτες, ότι δε συναινούμε στη νομιμοποίηση του λόγου που κατέστησε αυτό το έγκλημα εφικτό.
Τον Ζακ Κωστόπουλο τον σκότωσαν στο ξύλο μέρα μεσημέρι, στο κέντρο της Αθήνας μπροστά στα μάτια του -αμέτοχου- κόσμου.
Τα λόγια μας και οι πράξεις μας μετράνε, όχι για να ζωντανέψουν τον νεκρό, αλλά για να συνεχίσουμε να είμαστε απέναντι σε αυτούς που κάθονται αμήχανοι και αμέτοχοι σε τέτοιες εγκληματικές πράξεις.
Καμία ανοχή!
Σταματάμε τη μισανθρωπιά.
Μαζί με τους ζωντανούς περιμένουν και τα εκατομμύρια των νεκρών.
Ποτέ και πουθενά δεν ήταν αθώοι!
