Η ιστορία της 8ης Μαρτίου: Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας

Ψωμί και τριαντάφυλλα
 
Το 1857 οι εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Υόρκης ξεχύθηκαν στους δρόμους για να διεκδικήσουν την αξιοπρέπεια τους μέσα στο εργασιακό τους περιβάλλον, ένα περιβάλλον τις εκβιομηχάνισης με ραγδαίους ρυθμούς που σάρωνε και σαρώνει ολοσχερώς τον Άνθρωπο στο πέρασμά του. Την εποχή εκείνη, οι εργάτριες ζητούσαν την μείωση των 16 εργατοωρών τους σε 10 και εξίσωση των μισθών τους με αυτούς των ανδρών, αφού για την ίδια εργασία αυτές αμείβονταν λιγότερο. Εκείνη η μέρα ήταν η πρώτη 8η Μαρτίου που άνοιξε το δρόμο για τη ριζοσπαστικοποίηση των γυναικών την εποχή της εκβιομηχάνισης, αλλά και τον δρόμο προς τη χειραφέτηση.
 
Το 1908 οι δρόμοι της Νέας Υόρκης πλημμύρισαν από κάθε ηλικίας εργάτριες που ζητούσαν λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Οι αγωνίστριες γυναίκες καθιέρωσαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», διεκδικώντας οικονομική ασφάλεια και ανεξαρτησία με το “ψωμί” αφού πια συμμετείχαν ενεργά στην παραγωγή, αλλά και στη μαζική αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Τα τριαντάφυλλα συμβόλιζαν την ανάγκη για μια ζωή με ποιότητα κι αξιοπρέπεια.
 
Μπορεί να είναι ασπρόμαυρη εικόνα 7 άτομα, άτομα που στέκονται και εξωτερικοί χώροι
 
Η Ημέρα της Γυναίκας τιμήθηκε για πρώτη φορά από το Σοσιαλιστικό Κόμμα των ΗΠΑ στις 28 Φεβρουαρίου 1909. Ο εορτασμός της καθιερώθηκε το 1910 με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Clara Zetkin κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η φεμινίστρια Alexandra Kollontai έπεισε τον Λένιν να επισημοποιήσει τη γιορτή στη Σοβιετική Ένωση, όμως μέχρι το 1965 αυτή παρέμεινε γιορτή των εργατών.
 
Παρά την ίδρυση του γυναικείου εργατικού κινήματος από την ίδια κιόλας εκείνη στιγμή της πρώτης 8ης Μάρτη κατά την οποία η αστυνομία διέλυε τις λευκοντυμένες εργάτριες, παρά τις Σουφραζέτες και όλους τους αδιάκοπους αγώνες, η Παγκόσμια Ημέρα για την ισότητα των Γυναικών δεν θεσπίστηκε νωρίτερα του 1977 ως τέτοια απ’τα Ηνωμένα Έθνη. Ωστόσο, οι αγώνες που απαιτούνταν μοιάζαν ακόμη ατέρμονοι και τα κεκτημένα απόμακρα.
Παρά την μακρά κι αιματοβαμμένη ιστορία των γυναικείων διεκδικήσεων, αντιλαμβανόμαστε καθημερινά ότι η έμφυλη ισότητα, που διακηρυκτικά υφίσταται, είναι σε μεγάλο βαθμό φαινομενική και επίπλαστη σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Η εν λόγω έμφυλη ισότητα είναι ένα καθημερινό διακύβευμα, που απαιτεί συνεχή αγώνα για το μετασχηματισμό της κοινωνίας και την ανατροπή των πατριαρχικών αντιλήψεων που, άμεσα ή έμμεσα, χαρακτηρίζουν τον τρόπο σκέψης της και πηγάζουν από το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, το τερατούργημα αυτό του κοινωνικού δαρβινισμού που κανονικοποιεί την επιβίωση του ισχυρού εξοντώνοντας με κάθε μέσο κάθε τι που μοιάζει εύθραυστο.
 
Η φετινή 8η Μάρτη βρίσκεται εδώ για να υπενθυμίσει πως οι γυναίκες συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια στην πολυεπίπεδη βία που εξαπολύεται κατά των φαινομενικά ασθενέστερων με σκοπό την δικαίωση κάθε τι εύθραυστου, κάθε τι που συνθλίβεται από την υπεροπλιά των ισχυρών. Οι γυναίκες σημειώνουν βαριές πληγές στο χώρο εργασίας, στο δρόμο, στο σπίτι από κάθε ανθρωπόμορφο κτήνος που αναζητά να επιβάλλει τις εξουσιαστικές του εμμονές προκειμένου να νιώσει πως εμπερικλείεται σ’αυτό το τεχνητό σύστημα ισχύος: λεκτική, ψυχολογική και σωματική κακοποίηση, αμφισβήτηση και χειραγώγηση είναι μόνο κάποια στοιχεία της καθημερινότητας των γυναικών που πασχίζουν αιώνες τώρα για τα αυτονόητα: την άρση της εκμετάλλευσης τους από τη βιομηχανία, το σύστημα, τον άνθρωπο. Ακόμη και σήμερα βρίσκονται αντιμέτωπες με την ίδια την αμφισβήτηση της αυτοδιάθεσης των σωμάτων τους και καλούνται κάθε φορά να τετραγωνίσουν τον κύκλο προκειμένου να αποδείξουν πως βάλλονται καθημερινά από τις κατεστημένες σχέσεις εξουσίας που τις παρουσιάζουν παράλογες, ανήθικες, υστερικές, ανέραστες ή προκλητικές ακόμη κι όταν αυτές δολοφονούνται.
 
Ωστόσο η ριζοσπαστικοποίηση τους παραμένει μια δυναμική διαδικασία καθότι τα τέρατα που τις απειλούν ακόμη, τέρατα που απειλούν σύσσωμο το κοινωνικό σύνολο, δεν έχουν ξεριζωθεί με αποτέλεσμα η οργή των γυναικών να φουντώνει και να ξεχύνεται σα λαίλαπα ανοίγοντας ξανά νέους δρόμους για τη χειραφέτηση. Δυστυχώς για τα κτήνη της επιβολής κάθε μέρα θα ‘ναι 8 του Μάρτη και κάθε νύχτα θα χάνουν τον ύπνο τους απ’ τις γυναικείες κραυγές, που δεν ζητούν ανθοδέσμες, αλλά χειραφέτηση κι ελευθερία.
 
ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΑ
χώρος πολιτισμού, πολιτικής & αλληλεγγύης
eterotopia.gr

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο